آن قدر رنجي که  دنيا بر دل ماميکند

                                                        با دل هر کس کند اوترک دنيا ميکند

باید امشب بروم
من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی،عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچکس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت
من به اندازه یک ابر دلم میگیرد

قطره قطره های شبنم اشکم
تقدیم کویر محزون سخنانت باد...سهراب

شادي من از تنهايي مرد...
اکنون من فقط شادي مرده ام را با اندوه مرده ام به ياد مي آورم
ولي ياد يک برگ پاييزي ست که چندي در باد نجوا ميکند
و سپس صدايي از او بر نمي آيد